Muğla'nın Ula ilçesinde, 250 m²'lik bir toplam inşaat alanına yayılan Ula Evi, bölgenin kırsal dokusuyla çağdaş bir mimari dili buluşturan tek katlı bir konut projesidir. Beygir sırtı (beşik) çatılı, birbirinden bağımsız gibi görünen ama avlular ve dar geçitlerle birbirine bağlanan kütleler, yapıyı geleneksel Muğla evlerinin parçalı yerleşim mantığına yaklaştırırken, ANTRASİT kiremit çatı ve toprak tonlu sıva yüzeyleriyle çevredeki zeytinlik ve tarım arazileriyle görsel bir süreklilik kurar.

Yapının kalbinde, dairesel bir duvar boşluğuyla (oculus) tanımlanan bir dinlenme avlusu yer alır; bu boşluk hem bir zeytin ağacını çerçeveleyen simgesel bir eleman hem de mahremiyeti koruyan bir eşik görevi görür. duvarlar ve gölgeli oturma nişleri, iç ve dış mekân arasında yumuşak bir geçiş kurgusu oluşturur. Kütleler arası bağlantı, taş döşeli patikalar ve çakıl zeminli bahçe parçalarıyla kurulmuş, peyzaj tasarımı yerel bitki örtüsü (zeytin, lavanta, agave, süs otları) üzerinden şekillendirilmiştir.

İç mekânda beyaz sıva yüzeyler, ALİMÜNYUM doğramalar ve GRİ TONLARINDA SERAMİK KAPLI ZEMİN YÜZEYLERİ; yüksek tavanlı oturma alanı, şömine ve gün ışığını doğrudan içeri alan tepe pencereleriyle ferah ve sakin bir atmosfer sunar. Yatak odalarında toprak tonu duvarlar ve hasır dokulu aksesuarlarla desteklenen sıcak bir palet tercih edilmiştir. Dışarıda, konut kütlesine bitişik yüzme havuzu ve ahşap deck alanı, günün büyük bölümünde kullanılabilecek bir yaşam sahnesi oluşturur; gece aydınlatması ise avlu ve bahçe elemanlarını öne çıkararak yapının hem gündüz hem akşam kimliğini güçlendirir.

Proje hâlihazırda inşaat aşamasında olup, geleneksel malzeme ve biçim dilini günümüz konfor beklentileriyle bütünleştiren, sakin ve doku odaklı bir kırsal konut deneyimi hedeflemektedir.