Kentin gürültüsünden uzakta, Urla'nın Yağcılar mevkiindeki zeytinliklerin arasına yerleşen konut, arazinin topoğrafyasını ve bitki dokusunu bozmadan, onunla birlikte var olmayı hedefleyen bir yaklaşımla kurgulanmıştır. İki katlı yapı, zemin seviyesinde doğaltaş kaplamasıyla toprağa ve bölgenin geleneksel yapı dokusuna bağlanırken, üst kat sıva-boya yüzeyiyle daha sade ve hafif bir kütleye dönüşerek manzaraya ve gökyüzüne doğru açılır.

Zemin kat; giriş, mutfak, yemek ve yaşam alanlarını tek bir akışkan mekân kurgusunda birleştirir. Bu ana yaşam alanı, geniş sürme camlarla yarı açık yaşam alanına ve terasa uzanarak iç-dış mekân sınırını belirsizleştirir; zeytin ağaçlarıyla çevrili avlu, evin bir uzantısı hâline gelir. Doğaltaş kaplamanın dokusu ve gölge-ışık oyunu, Ege'nin geleneksel yapı kültürüne bir gönderme yaparken, iç mekânda ahşap tavan kaplamaları ve gizli aydınlatma bantlarıyla sıcak, sakin bir atmosfer kurulur.

Üst kat, hol etrafında konumlanan yatak odaları, giyinme odası ve banyolardan oluşan daha mahrem bir katmanı temsil eder. Zemin kattaki doğaltaş kaplı kütlenin üzerinde yükselen bu sıva-boya yüzeyli hacim, eğimli çatısıyla daha hafif ve sade bir karaktere bürünür; geleneksel kırma çatı siluetini çağdaş bir dille yeniden yorumlar. Teras alanı, üst kattaki yatak odalarına doğrudan bağlanarak manzara ile kurulan ilişkiyi güçlendirir.

Malzeme paletinde zemin kattaki doğaltaş kaplama, üst kattaki sade sıva-boya yüzeyler ve iç mekânlardaki ahşap kaplamaların bir arada kullanılması, hem yapının bölgesel kimliğe olan bağlılığını hem de modern, minimal bir duyarlılığı bir arada taşır. Kütüphane nişleri, taş ocak çevresi ve masif ahşap mobilyalarla desteklenen yaşam alanı, evin sadece barınma değil, aynı zamanda toplanma ve dinlenme kültürünü de içselleştirdiğini gösterir.

Yağcılar Evi, arazisiyle kurduğu doğrudan ilişki, malzeme dürüstlüğü ve iç-dış mekân sürekliliğiyle, Urla'nın kırsal-kentsel eşiğinde konumlanan çağdaş bir Ege konutu önerisi sunar.